Niet lang na onze vakantie in Sitges, waar ik een echte zeemeerman had ontmoet en voor het eerst kennismaakte met zeemeerminzwemmen, besloot ik zelf de duik in het water te nemen. In mei 2023 kocht ik mijn allereerste zeemeerminstaart.
Ik vond er een op bol.com, van het merk FinFun, verkocht door de Zeemeerminshop. Het was het enige merk dat op dat moment via het platform verkrijgbaar was, en voor een beginnende zeemeerman als ik was het een laagdrempelige en betaalbare keuze. Ik hoefde geen dure bestelling te doen bij een buitenlandse winkel, zonder precies te weten waar ik op moest letten. Deze staart was ideaal om mee te beginnen.
Maar met een staart alleen ben je er niet.
Ik had nog geen plek om ermee te zwemmen. Je kunt een zeemeerminstaart niet zomaar meenemen naar het zwembad – veel baden zijn daar huiverig voor. Ze maken zich zorgen over veiligheid en hygiëne, en bij volwassenen is het sowieso onbekend terrein. Inmiddels zijn FinFun-staarten wel toegestaan op sommige plekken waar zeemeerminzwemmen voor kinderen wordt aangeboden, maar voor volwassenen zijn er nauwelijks mogelijkheden.
Gelukkig werd het in juni al snel zomers warm. En dus besloot ik mijn staart uit te proberen in de Gaasperplas, bij het naaktrecreatiegebied.
Officieel is dat geen zwemlocatie – dat staat ook duidelijk aangegeven op de borden – maar in de zomer (en zelfs in de winter) springen er altijd mensen in het water. Het strand trekt vaak een open en vriendelijk publiek. Dat gaf me vertrouwen: ik kon mezelf zijn, ook met een staart.
De vaste bezoekers hadden zelfs een zwemtrappetje geplaatst – een simpel keukentrapje dat schuin het water inloopt, zodat ook mensen die minder mobiel zijn makkelijk het water in en uit kunnen. Langs de oever is het ondiep, maar verderop – aan de kant van het meer – is het water glashelder. Je ziet de vissen onder je zwemmen.
En ik zwom voor het eerst als zeemeerman met ze mee. Wat geweldig was dat!
Aan de zijkant van de weide, die op een soort schiereiland ligt, mondt een brede sloot uit. Tussen de waterlelies zwom en dook ik door het groen. Een koprol leverde striemen op mijn rug op – blijkbaar had ik me aan de stelen van de waterlelies geschuurd – maar ik voelde me als de Witte Slang uit de Chinese legende Het verhaal van de Witte Slang (Bái Shé Zhuàn). In dat verhaal wil een slangendemon, Bai Suzhen, een mens worden omdat ze verliefd is geworden op een sterveling die ooit haar leven redde.
Als midden in het water een houten huis op palen had gestaan, had mijn zwemmen daar net een scène uit deze legende kunnen zijn. De elegantie en eenvoud waarmee ik door het water bewoog, en het schemerige gebied tussen zowel en tegelijk geen mens en geen vis zijn…
Een zeemeerman.
🎥Wil je zien hoe dat eruitzag? Hier zwem ik – voor het eerst als zeemeerman – tussen de waterlelies in de Gaasperplas. Dezelfde staart, dezelfde dag, hetzelfde gevoel van verwondering.
Die staart ging later ook mee op reis. Op de foto bij deze blog zie je me enkele weken later op de rotsen bij Sitges, op dezelfde plek waar het avontuur een zomer eerder begon. Alsof de cirkel heel even rond was.