Op 17 juli 2025 lag hij eindelijk in de winkel. Een maand lang had ik ernaar uitgekeken, maar nu was het zover: de LINDA met daarin het portret van zes zeemeermannen – en ik was er één van.
Samen met Maurice sta ik erin als zeemeerman, op het strand bij IJmuiden. Ik was nieuwsgierig geweest hoe de foto eruit zou komen, of het interview goed over zou komen. En ik was zenuwachtig – of eigenlijk: een beetje bang dat ik mezelf ongemakkelijk zou vinden op beeld. Maar toen ik het tijdschrift opensloeg, voelde ik vooral trots. En blijheid. En een klein beetje ongeloof.
Een paar maanden eerder begon het allemaal met een mailtje van zeemeerminshop.nl. Ik had daar tien zeemeerminstaarten besteld voor LoveSwim, ons zwemevenement. Kort daarna stuurden ze me een bericht: een journalist van LINDA.magazine was op zoek naar volwassen zeemeermannen voor een portretreeks en fotoshoot. Of ik interesse had om mee te doen?
Normaal zou ik waarschijnlijk nee hebben gezegd. Ik ben niet iemand die graag op de voorgrond staat. Maar op dat moment liep het organiseren van zeemeerminzwemmen binnen mijn zwemvereniging stroef. Ik overwoog om het misschien buiten de club op te zetten – en dan moest ik andere mensen vinden die ook wilden zwemmen. Dit leek me daarvoor een uitgelezen kans.
En dus zei ik ja.
Het duurde nog even voordat LINDA genoeg kandidaten had – zeemeermannen zijn blijkbaar écht lastig te vinden. Ik stelde Maurice voor, met wie ik een demonstratie aan het voorbereiden was voor LoveSwim. Ook hij werd gekozen.
Op 13 mei had ik het interview met journalist Nicole. We spraken via de telefoon, en het werd een verrassend leuk gesprek. Ze stelde goede vragen over hoe het voelt om als zeemeerman door het water te glijden, over expressie, vrijheid, en hoe dat doorwerkt in het dagelijks leven. Er was nauwelijks tijd om alles te vertellen wat ik wilde zeggen, maar ze maakte er een mooi geheel van in een compact stukje van 250 woorden. Het enige wat ik jammer vond, was dat ik vergat te vertellen hoe belangrijk het zeemeerminzwemmen voor mijn persoonlijke ontwikkeling is – hoe het me helpt om dingen te doen waar ik anders misschien te verlegen voor zou zijn. Het haalt me letterlijk en figuurlijk uit mijn schulp.
De fotoshoot vond plaats op 3 juni in IJmuiden. Maurice en ik hadden afgesproken dat ik met hem mee zou rijden – hij had een auto en het was wel zo gezellig om samen te gaan. Onderweg praatten we over van alles, ook over dingen waar we op de club niet zo snel de tijd voor nemen. We waren allebei een beetje zenuwachtig, maar ook nieuwsgierig.
De shoot zelf verliep gemoedelijk. Ik had verschillende staarten meegenomen, maar mijn donkerblauwe staart – degene die ik stiekem het mooist vond – bleek volgens de fotograaf ook het best te passen bij mijn rode haar. Maurice koos voor zijn regenboogstaart. We mochten ook wat eigen foto’s maken, zolang we die maar niet deelden voordat het blad uit was.
En toen was het wachten.
Op 17 juni was het eindelijk zover, en lagen we in de schappen. En wat was het mooi geworden. Ik gaf een exemplaar aan al mijn collega’s op werk. Normaal moet verlof daar weken van tevoren worden aangevraagd, maar voor deze shoot maakten ze een uitzondering. Voor de grap had ik ze allemaal een blad beloofd.
We kregen veel leuke reacties. En wat het extra bijzonder maakte: het was meteen een kans om LoveSwim te promoten – het vrolijke, inclusieve zwemevenement dat we samen met onze teamgenoten organiseren.
Zonder deze oproep had ik het waarschijnlijk nooit gedaan. Maar het zeemeerminzwemmen gaf me weer dat duwtje. En dat is wat het me steeds brengt: beweging, moed, zichtbaarheid – in en buiten het water.
DIRK-JAN HOEKSTRA (46) werkt in de IT en heeft een relatie. “Drie jaar geleden, in Barcelona, had ik een jongen zien mermaiden. Het fascineerde me, ik sprak hem aan en mocht het ook proberen. Met zo’n meermanstaart wentel je alle kanten op, draai je om je as en doe je koprollen onder water. Het is speels en geeft een gevoel van vrijheid.
Lees verder op LINDA.NL of