Begin juli bezochten mijn vriend en ik een zeemeerminevenement in Spanje. De officiële titel was “Encuentro Nacional Sirenas y Tritones de España 2025”. Het werd georganiseerd door Viky van Sirenas Spain en onze vriend en mede-zeemeerman Luis David. Het was het eerste zeemeerminevenement dat we ooit bezochten.
De meeste deelnemers waren ook deelnemer aan de Zeemeermincompetitie of op een andere manier betrokken bij de organisatie van het evenement, bijvoorbeeld als jurylid of workshopleider. Toen we eenmaal ter plaatse waren, werd langzaam duidelijk hoe het evenement was opgebouwd. De competitie bleek een groot en bepalend onderdeel van het programma. De meeste communicatie over wat er elke dag zou gebeuren, leek gericht op de deelnemers aan de competitie. Als deelnemers die niet meededen aan de wedstrijd hadden mijn vriend en ik wat tijd nodig om onze plek binnen het evenement te vinden.
Toen we dit aan Luis vertelden, kregen we meer begeleiding. Dingen werden makkelijker en leuker zodra we mensen begonnen te leren kennen. Ik was blij dat ik mijn vriend had meegenomen. Hij maakt makkelijker contact met nieuwe mensen, en via hem leerden we veel vriendelijke, open en interessante zeemeermensen kennen.
Omdat ik licht autistisch ben, kunnen nieuwe en onbekende situaties mentaal veel van me vragen. Een groot deel van mijn aandacht gaat dan naar begrijpen wat er gebeurt en wat er van me verwacht wordt, waardoor er minder ruimte overblijft voor sociale interactie. Wanneer ik zelf iets organiseer en het programma goed ken, werkt dit heel anders. In die situaties gaat contact maken me makkelijker af en kan ik zelfs beter omgaan met veranderingen in de planning.
We hadden het gevoel dat de zeemeermingemeenschap meer open, accepterend en divers was dan de homogemeenschap in Amsterdam. Het was ook interessant om te horen dat de meeste zeemeermannen op het evenement niet gay waren. Ze voelden zich duidelijk comfortabel met zichzelf en hun seksualiteit, en er werd luchtig omgegaan met gay grapjes. Dat zorgde voor een ontspannen en natuurlijke sfeer in het contact.
Het kijken naar de deelnemers en performers leerde mij veel. Het zien van hoeveel werk er in een goede performance gaat zitten, kwam echt binnen. Luis had dit al vaak tegen me gezegd, maar het zelf zien is toch iets heel anders. Van buitenaf kan zeemeerminzwemmen er moeiteloos uitzien. Maar ik zag de lange ademhalingen, de fysieke kracht die nodig is voor onderwaterbewegingen, en de aandacht die nodig is om techniek, expressie en interactie met het publiek te combineren.
Ik denk dat, als ik extraverter zou zijn, het begin makkelijker en misschien ook leuker was geweest, en dat ik aan sommige activiteiten actiever had meegedaan. Eén van de juryleden, een bekende zeemeermin uit China, vertelde me dat ik mogelijk juist goed zou passen binnen de Chinese zeemeerminscene, waar performancestijlen vaak beter aansluiten bij introverte mensen. Ze nodigde me zelfs uit om ooit naar China te komen en bood aan me persoonlijk te trainen.
Terugkijkend was het Zeemeerminevenement een waardevolle ervaring en een mooie kans om zeer vaardige zeemeermensen te ontmoeten en nieuwe contacten te leggen. Als het mogelijk is, zou ik graag nog eens deelnemen — bij voorkeur als één van de performers.