Ik ben nu ruim een week in Barcelona, samen met een vriend uit Nederland. Het is mijn eerste keer hier met een echte professionele monovin – handgemaakt in Italië. Dinsdag zijn we naar het strand geweest en heb ik hem voor het eerst kunnen uitproberen. Het water is nog fris, maar als je eenmaal doorzwemt, is het prima te doen. Ik merkte direct een verschil met de eerste monovin en staart die ik had gekocht. Mijn nieuwe monovin is veel steviger, waardoor je beter kunt afzetten en preciezer door het water kunt bewegen.
De vin is gemaakt door M.N.G. Finn, een klein ambachtelijk bedrijf in Vigevano. De zeemeerman die ik twee jaar geleden ontmoette op het strand bij Sitges zwom er ook mee, en hij had me er toen alles over verteld. Maar destijds wilde ik eerst gewoon snel kunnen beginnen, dus kocht ik een beginnersstaart via bol.com. Die was licht, betaalbaar en makkelijk uit te trappen in het water. Ideaal om te ontdekken of mermaiding iets voor me was.
Maar inmiddels ben ik helemaal gek van zeemeermanzwemmen en wil ik meer: meer kracht, meer controle, meer precisie. Dus besloot ik in april een G-Fin te bestellen bij M.N.G. Finn. Via e-mail had ik contact met Massimo, de eigenaar. Hij dacht mee over de maat, de breedte (ongeveer 63 cm – smal genoeg voor in het zwembad), en het ontwerp. Ik koos een blauwgroene print met een visschubstructuur, die me deed denken aan een afbeelding van Olly Alexander als zeemeerman op de cover van zijn album Night Call. Ook liet ik mijn e-mailadres subtiel op het blad zetten – voor het geval ik hem ooit kwijtraak.
Toen ik de vin voor het eerst in handen had, voelde het meteen goed. De voetpockets zijn van natuurlijk rubber en sluiten strak aan. Hij is stevig, maar ook soepel. Omdat ik hem graag in Barcelona wilde houden, heb ik inmiddels ook een tweede besteld voor thuis in Amsterdam. Zo hoef ik hem niet steeds mee het vliegtuig in te nemen – al moet ik toegeven: met zo’n vin op mijn rug door de bagagecontrole van Schiphol lopen is vaak heel grappig. De vin past niet door de scanner en moet met de hand worden gescand, wat altijd een paar minuten kost en veel leuke vragen oplevert van het securitypersoneel: hoe is het om daarmee te zwemmen? Eén keer gebruikte een medewerker de vin zelfs als waaier om ons verkoeling te geven. Een andere keer werd ik “Aquaman” genoemd.
De eerste zwemervaring is geweldig. De vin geeft een vloeiende, krachtige voortstuwing. Zwemmen voelt ineens nog natuurlijker – bijna alsof ik echt een zeemeerman ben. Zeker hier, in zee, tussen de vissen.
Diezelfde avond ontmoetten we de zeemeerman uit Sitges weer. We gingen wat drinken in La Sastrería, een queer bar waar een dragqueen een spetterend optreden gaf. Het voelde alsof alles samenkwam: de ontmoeting met de zeemeerman die mij inspireerde, de vin waar ik toen over droomde, en het moment waarop ik er nu echt mee door het water had gezwommen.
Ik hoop dat ik, eenmaal terug in Amsterdam, ook daar af en toe met deze prachtige vin kan zwemmen – bijvoorbeeld in een vaste “mermaid lane”, een baan in het zwembad waar ruimte is voor monovinnen.